PanduanPanduan penggunaan
Mengajar dengan PHQ-9 dan GAD-7: Saringan, Sensitiviti dan Spesifisiti, serta Falasi Kadar Asas
Satu sesi yang menggunakan dua skala 2 minit untuk mengajar, dengan angka, bahawa saringan bukan diagnosis. Titik potong 10 bagi PHQ-9 oleh Kroenke et al. (sensitiviti dan spesifisiti 88%, 2001), GAD-7 oleh Spitzer et al. (89%/82%, 2006), meta-analisis besar oleh Levis et al. (2019), pengiraan 1,000 pelajar yang menghasilkan nilai ramalan positif 45%, dan langkah perlindungan yang diperlukan di dalam kelas.
Soundary · 9 minit bacaan · Dikemas kini
Skala saringan kemurungan dan kebimbangan ialah sumber pengajaran yang jarang ditemui kerana sesuai untuk kelas kesihatan, unit psikologi abnormal dalam kursus pengenalan, dan unit kebarangkalian bersyarat dalam kursus statistik. Itemnya pendek, titik potongnya jelas, dan sensitiviti serta spesifisiti tercetak dalam kertas kajian, jadi pelajar boleh mengira sendiri mengapa saringan positif bukan diagnosis. Sesi ini mesti direka dengan andaian bahawa ada seseorang di dalam bilik itu yang sedang bergelut sekarang. Panduan ini merangkumi apa yang diukur oleh kedua-dua skala, cara menjalankan satu sesi dengan langkah perlindungan, dan angka mana yang diambil dari sumber mana.
Apa yang diukur
PHQ-9 bertanya seberapa kerap sembilan simptom kemurungan berlaku sepanjang dua minggu lalu, 0–3 bagi setiap satu, dengan jumlah 0–27 (Kroenke, Spitzer & Williams, 2001). GAD-7 melakukan perkara yang sama untuk tujuh simptom kebimbangan, 0–21 (Spitzer, Kroenke, Williams & Löwe, 2006). Kedua-duanya bertanya tentang “dua minggu lalu”, jadi ia mengukur keadaan semasa (state) dan bukannya sifat (trait) — itulah sebabnya perbandingan pra/pasca dalam selang masa pendek, seperti sebelum dan selepas peperiksaan, adalah bermakna.
| Skala | 0–4 | 5–9 | 10–14 | 15–19 | 20+ |
|---|---|---|---|---|---|
| PHQ-9 (0–27) | Minimum | Ringan | Sederhana | Sederhana teruk | Teruk |
| GAD-7 (0–21) | Minimum | Ringan | Sederhana | Teruk (15–21) | — |
Kedua-dua kertas kajian mencadangkan skor 10 atau lebih sebagai saringan positif. Pada 10, PHQ-9 mempunyai sensitiviti 88% dan spesifisiti 88% untuk kemurungan major (Kroenke et al., 2001); GAD-7 mempunyai sensitiviti 89% dan spesifisiti 82% untuk gangguan kebimbangan umum (Spitzer et al., 2006). Kemudian, Levis, Benedetti & Thombs (2019) menggabungkan data peserta individu dari banyak negara dan mengesahkan bahawa 10 ialah titik potong yang memaksimumkan jumlah sensitiviti dan spesifisiti. Empat angka ini ialah bahan mentah hari ini.
Satu sesi, dengan langkah perlindungan
- Sebelum kelas: cipta kumpulan melalui halaman ujian (“Cipta pautan kumpulan”; ujian = PHQ-9 atau GAD-7, ujian semula = 2 minggu). Sediakan satu slaid yang menunjukkan laluan kesihatan mental sekolah (bilik kaunseling, guru yang bertanggungjawab, perkhidmatan luar), dan jika pelajar dalam kelas berumur bawah 18 tahun, semak peraturan persetujuan penjaga terlebih dahulu.
- Taklimat, 5 minit: nyatakan dengan jelas bahawa penyertaan adalah sukarela dan boleh dilangkau, bahawa setiap skor hanya boleh dilihat oleh pemiliknya — bukan oleh guru — dan bahawa kumpulan hanya melihat taburan tanpa nama. Beritahu lebih awal bahawa item terakhir PHQ-9 bertanya tentang fikiran untuk mencederakan diri, dan tunjukkan slaid laluan bantuan sekarang.
- Ujian, 2 minit: secara senyap, pada peranti masing-masing. Mereka yang sudah selesai membiarkan skrin keputusan, termasuk nota tentang bantuan profesional, terbuka sementara menunggu.
- Taburan, 5 minit: hab kumpulan menunjukkan bilangan tanpa nama mengikut julat skor. Kira hanya berapa ramai yang berada pada 10 atau lebih, dan jangan sekali-kali bertanya siapa mereka. Bilangan itu ialah “saringan positif” untuk langkah seterusnya.
- Kuliah, 12 minit: saringan berbanding diagnosis (saringan ialah penapis untuk menentukan siapa yang perlu diteliti dengan lebih dekat), sensitiviti (bahagian kes sebenar yang dikesan) dan spesifisiti (bahagian bukan kes yang disahkan negatif dengan betul), serta bagaimana bahagian keputusan positif yang benar (nilai ramalan positif) bergantung pada prevalens.
- Pengiraan, 12 minit: selesaikan “pengiraan 1,000 pelajar” di bawah pada papan tulis. Mulakan dengan 1,000 pelajar, prevalens 10%, sensitiviti dan spesifisiti 88%, dan sampai kepada 88 kes sebenar daripada 196 positif = nilai ramalan positif 45%. Kemudian minta mereka mengulanginya dengan prevalens 3%.
- Penutup, 4 minit: tunjukkan slaid laluan bantuan sekali lagi dan umumkan ujian semula dalam dua minggu (sebaik-baiknya merentasi musim peperiksaan). Luangkan masa selepas kelas — mungkin ada pelajar yang datang berjumpa anda secara individu.
Pengiraan 1,000 pelajar — nilai ramalan positif 45%
| Saringan ↓ / Sebenar → | Benar-benar mengalaminya (100) | Tidak mengalaminya (900) | Jumlah |
|---|---|---|---|
| Saringan positif (10+) | 88 (sensitiviti 88%) | 108 (positif palsu) | 196 |
| Saringan negatif | 12 (terlepas) | 792 (spesifisiti 88%) | 804 |
Daripada 196 positif, 88 benar-benar mengalami gangguan kemurungan — 45%. Walaupun dengan ujian yang agak baik pada sensitiviti 88% dan spesifisiti 88%, lebih separuh daripada saringan positif tidak memenuhi kriteria diagnostik. Sebaliknya, hanya 12 daripada 804 negatif (1.5%) yang terlepas, jadi ujian ini kuat untuk memberi jaminan tetapi lemah untuk pengesahan. Pada prevalens 3%, nilai ramalan positif menurun jauh lebih rendah — itulah sebabnya saringan positif mesti membawa kepada penilaian yang lebih menyeluruh.
Soalan perbincangan
- Jika ujian dengan sensitiviti 88% hanya mempunyai nilai ramalan positif 45%, adakah program saringan seluruh sekolah membantu atau memudaratkan? Apa yang berlaku kepada 108 positif palsu itu?
- Jika titik potong dinaikkan daripada 10 kepada 15, ke arah manakah sensitiviti dan spesifisiti masing-masing bergerak? Bilakah terlepas satu kes merupakan kos yang lebih besar, dan bilakah penggera palsu pula?
- Jika skala “dua minggu lalu” menunjukkan skor tinggi semasa musim peperiksaan, adakah itu kelemahan ujian atau ujian berfungsi seperti yang direka?
- Kumpulan kelas kita menunjukkan N orang pada 10 atau lebih dan tiada maklumat lain. Bagaimanakah sekolah patut bertindak berdasarkan itu? Bagaimanakah anda meningkatkan bantuan tanpa mengenal pasti individu?
FAQ
Bolehkah ia digunakan dengan pelajar sekolah menengah atas atau menengah rendah?
Kertas kajian asal mengkaji pesakit dewasa di penjagaan primer. Bagi remaja, patuhi dasar kesihatan mental sekolah dan peraturan persetujuan penjaga terlebih dahulu, jangan sekali-kali memaksa penyertaan, dan sediakan laluan krisis. Jika matlamatnya ialah mengajar statistik, “pengiraan 1,000 pelajar” sahaja sudah cukup untuk satu pelajaran tanpa sesiapa mengambil ujian.
Bagaimanakah guru boleh mengetahui pelajar mana yang mendapat skor tinggi?
Anda tidak boleh, kerana memang direka begitu. Itulah sebabnya pendekatan yang betul ialah mengulangi maklumat laluan bantuan kepada semua orang dan menyediakan masa untuk pelajar datang secara individu. Jika mengenal pasti individu diperlukan, itu tugas sistem kaunseling sekolah, bukan kelas.
Mengapakah saringan positif bukan diagnosis?
Diagnosis datang daripada temu duga klinikal yang meliputi tempoh, kemerosotan fungsi, dan pengecualian punca lain (penyakit perubatan, bahan, kematian orang tersayang). Skala saringan hanya melaporkan sendiri kekerapan simptom. Seperti yang ditunjukkan oleh pengiraan tadi, skala yang baik pun menghasilkan keputusan positif yang kira-kira separuh daripadanya tidak memenuhi kriteria — saringan positif ialah tiket kepada penilaian yang lebih menyeluruh, bukan kesimpulan.
Ujian berkaitan
Rujukan
- Kroenke, K., Spitzer, R. L., & Williams, J. B. W. (2001). The PHQ-9: Validity of a brief depression severity measure. Journal of General Internal Medicine, 16(9), 606–613.
- Spitzer, R. L., Kroenke, K., Williams, J. B. W., & Löwe, B. (2006). A brief measure for assessing generalized anxiety disorder: The GAD-7. Archives of Internal Medicine, 166(10), 1092–1097.
- Levis, B., Benedetti, A., Thombs, B. D., & the DEPRESsion Screening Data (DEPRESSD) Collaboration. (2019). Accuracy of Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) for screening to detect major depression: Individual participant data meta-analysis. BMJ, 365, l1476.
Artikel ini ialah maklumat umum yang disediakan oleh Soundary berdasarkan literatur yang diterbitkan dan kriteria diagnostik. Ia bukan diagnosis perubatan atau cadangan rawatan untuk mana-mana individu. Jika anda bimbang tentang simptom, sila berjumpa dengan profesional kesihatan mental.